ລະຫວ່າງຄຸນນະພາບກັບປະລິມານ ( ຄໍລຳ ບັນຫາຈານແຍ່ )

ໂດຍ : ວິເສດ ສະແຫວງສຶກສາ

      ຈານແຍ່ເຊື່ອວ່າ: ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ໝົດທຸກຄົນກໍຄົງມີຫລາຍຄົນໄດ້ ຕິດຕາມຂ່າວກ່ຽວກັບການເຄື່ອນໄຫວຢ້ຽມ ຢາມຂອງທ່ານປະ ທານອົງການທ່ອງທ່ຽວໂລກຢູ່ ສປປ ລາວ ໃນອາທິດທ້າຍເດືອນຕຸລາຜ່ານມານີ້. ຜ່ານມາ, ຈານ ແຍ່ຍັງບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຂ່າວກ່ຽວກັບການຢ້ຽມຢາມຂອງຜູ້ໃຫຍ່ໄມ້ສູງລະດັບສຸດໆຂອງຂະແໜງການທ່ອງທ່ຽວໂລກຢູ່ ປະເທດເຮົາຈັກເທື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປາກົດໂຕຂອງອະຄັນຕຸກະ (ແຂກບ້ານ ແຂກເມືອງ) ທ່ານນີ້ຈຶ່ງເປັນນິມິດໝາຍ ສຳຄັນທີ່ຈະຢັ້ງຢືນວ່າ: ການທ່ອງທ່ຽວລາວກ້າວໄກດັງໄປທົ່ວໂລກເພາະເປົ້າໝາຍການທ່ອງທ່ຽວບ້ານເຮົາສອດ ຄ່ອງລອງຊ່ອງກັບທ່າອ່ຽງລວມຂອງໂລກທີ່ເນັ້ນຄວາມຂຽວ, ຄວາມສົດຂອງທຳມະຊາດ, ຄວາມຮັ່ງມີທາງປະຫວັດ ສາດ-ວັດທະນະທຳຂອງແຕ່ລະຊາດເປັນຈຸດສັງລວມດ້ານອະລິຍະທຳໃນຍຸກໂລກາພິວັດ ແລະ ເປັນຈຸດຂາຍທີ່ບໍ່ສາ ມາດຄຳນວນລາຄາໄດ້. ອຸດສາຫະກຳທ່ອງທ່ຽວແມ່ນການ “ສົ່ງອອກກັບທີ່” ປະໂຫຍດຄຳເວົ້າຕິດປາກພວກເຮົາ ມາ ແຕ່ເຫິງແລ້ວ. ຫາກຫວນຄືນຫວ່າງບໍ່ພໍເທົ່າໃດເດືອນຜ່ານມາ, ລາວເຮົາກໍເຄີຍໄດ້ຮັບກຽດແບບລຽນຕິດລຽນຕໍ່ວ່າ: ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ໜ້າທ່ອງທ່ຽວທີ່ສຸດຂອງໂລກ, ຂອງພາກພື້ນ. ນີ້ກໍຄືຄວາມພູມໃຈພູດໃຫຍ່ໆທີ່ຄົນລາວພວກເຮົາ ມີຄວາມຮູ້ສຶກເອກອ້າງບໍ່ມີມື້ສິ້ນສຸດເປັນ. ທ່ານປະທານອົງການການທ່ອງທ່ຽວໂລກມາຢ້ຽມຢາມເປັນໄລຍະສັ້ນໆ,

ແຕ່ກໍໄດ້ຝາກອຳມະຕະວາຈາໄວ້ວ່າ: “ການຕ້ອນຮັບຂັບສູ່ແບບໆລາວທີ່ດີເລີດນີ້ ຍາກທີ່ຈະພົບຢູ່ບ່ອນອື່ນໆ” ເອົາ ອີກແລ້ວ ! ເວົ້າບໍ່ທັນສຸດໃບໜ້າຂອງຈານແຍ່ກໍບານອອກສ່ຳກະດົ້ງຝັດເຂົ້າເອົາໂລດ.

     ແນວໃດກໍດີ, ຄົນລາວພວກ ເຮົາຈຳແນກໄດ້ດອກວ່າ: ອັນໃດແມ່ນຄຳຍົກຍ້ອງ, ອັນໃດແມ່ນຄຳເວົ້າຍົກຍໍ່. ຄຳ ຍ້ອງທີ່ຊ່ວຍປຸກກຳລັງໃຈໃຫ້ບຸກບືນເຮັດດີກວ່າເກົ່ານັ້ນຍ່ອມມີປະໂຫຍດມະຫາສານ, ແຕ່ການຍົກຍ້ອງທີ່ພາໃຫ້ ຜູ້ໄດ້ຮັບປະເອີບປະເອີເພີ້ຝັນຈົນລືມໂຕນັ້ນຍ່ອມເປັນໄພຫລາຍກວ່າ. ແຕ່ປະໂຫຍດ ຫລື ໂທດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຈາກ ຄຳຍ້ອງຍໍນັ້ນມັນ ຂຶ້ນຢູ່ກັບການຊັ່ງຊາການນຳໃຊ້ ຂອງພວກເຮົາເອງ. ຈານແຍ່ເຫັນ ວ່າ: ມີບາງຄັ້ງພວກເຮົາກໍໝ່ຳ ຄຳຍ້ອງຍໍເຫລົ່ານັ້ນຖີ່ເກີນໄປ. ຈານແຍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ພໍດີພໍງາມເພາະຖ້າພວກເຮົາຍາມໃດກໍຍົກເອົາຄຳເວົ້າອັນດີງາມ ຂອງຜູ້ນັ້ນຜູ້ນີ້ມາອ້າງເປັນປະຈຳ ມັນກໍ ອາດຈະບົດບັງແນວຄວາມຄິດດີໆ ຫລື ຫົວຄິດປະດິດສ້າງຈາກສ່ວນບຸກ ຄົນເພື່ອປັບປຸງຂະແໜງການທ່ອງທ່ຽວໃຫ້ໄປໄກກວ່ານີ້. ດົນມາແລ້ວຈານແຍ່ເຄີຍອ່ານທັດສະນະຈາກ 2 ພາກ ສ່ວນທີ່ມີລັກສະນະຂັດກັນກ່ຽວກັບນັກທ່ອງທ່ຽວຄືມີສ່ວນທີ່ບອກວ່າ: ຄວນດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວປະເພດເປ່ຖົງ ໃຫ້ໄດ້ຫລາຍເພາະພວກນີ້ມີຈຳນວນຫລາຍ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການສະຖານທີ່ບໍລິການທີ່ໂອ່ໂຖງ. ນອກຈາກນັ້ນ ວິທີດຳ ລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາເຈົ້າຍັງ ງ່າຍດາຍກາຍເປັນຕົວຢ່າງທີ່ດີ ໃຫ້ແກ່ຄົນໃນປະເທດເຈົ້າພາບທີ່ ໃຫ້ການຕ້ອນຮັບ, ແຕ່ອີກພາກ ສ່ວນໜຶ່ງພັດເຫັນວ່າ: ຄວນດຶງ ດູດນັກທ່ອງທ່ຽວຄຸນນະພາບໃຫ້ ໄດ້ຫລາຍ ເພາະພວກນີ້ຖົງໃຫຍ່, ມີວຸດທິ, ບໍ່ສ້າງບັນຫາ, ບໍ່ອີ່ເລເກ ນັງ, ເປັນນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ຕ້ອງ ການພັກຜ່ອນ ແລະ ສຶກສາຫາ ຄວາມຮູ້ແທ້ໆ ບໍ່ມີແນວແອບ ແຝງ. ເທົ່າທີ່ຮູ້, ທ່າອ່ຽງຂອງ ບ້ານເຮົາກໍແມ່ນຕ້ອງການນັກ ທ່ອງທ່ຽວປະເພດ “ຄຸນນະພາບ” ຫັ້ນລະ.

     ບົດຄວາມຈາກໜັງສືພິມ China Daily/Asia Weekly ປະ ຈຳອາທິດທ້າຍເດືອນກັນຍາ-ຕົ້ນ ເດືອນຕຸລາ ແລ້ວນີ້ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: ຄວາມສາມາດດຶງດູດຈຳນວນ ນັກທ່ອງທ່ຽວໃຫ້ໄດ້ຫລາຍນັ້ນບໍ່ເປັນສິ່ງຕັດສິນວ່າປະເທດ ເຈົ້າພາບຈະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ ຫລາຍສະເໝີໄປ ຍົກຕົວຢ່າງໃນ ປີ 2012 ຜ່ານມາ, ອິນໂດເນເຊຍ ໄດ້ຮັບນັກ ທ່ອງທ່ຽວທັງໝົດປະ ມານ 8 ລ້ານຄົນ, ສ່ວນມາເລເຊຍ ນັ້ນມີນັກທ່ອງທ່ຽວເຂົ້າປະເທດ ເຖິງ 25 ລ້ານຄົນ, ແຕ່ສຳລັບລາຍ ຮັບແລ້ວພັດບໍ່ເປັນໄປຕາມຈຳ ນວນນັກທ່ອງທ່ຽວ. ນັກທ່ອງ ທ່ຽວທີ່ໄປທ່ຽວອິນໂດເນເຊຍນັ້ນ ຈົກ ເງິນໃຊ້ຈ່າຍເຖິງ 1.300 ຕື້ໂດ ລາສະຫະລັດ, ສ່ວນຢູ່ມາເລເຊຍ ນັ້ນ ນັກທ່ອງທ່ຽວໃຊ້ຈ່າຍພຽງ 800 ລ້ານໂດລາ ສະຫະລັດເທົ່າ ນັ້ນ. ນີ້ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ: “ການສົ່ງອອກກັບບ່ອນ” ນັ້ນບໍ່ແມ່ນວ່າຈະໄດ້ກຳໄລມີຄົນຊົມໃຊ້ ສະ ເໝີໄປ. ອິນໂດເນເຊຍເນັ້ນນັກ ທ່ອງທ່ຽວຄຸນນະພາບ, ແຕ່ການໂຄສະນາຢ່າງກວ້າງຂວາງ ຫລາຍຮູບຫລາຍສີຂອງ ມາເລ ເຊຍນັ້ນສາມາດດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວໄດ້ຫລາຍກວ່າ.

     ທີ່ຢາກສະຫລຸບໃນບົດປະຈຳວັນນີ້ ກໍຄືພວກເຮົາຕ້ອງເນັ້ນປັດ ໄຈພື້ນຖານພາຍໃນໃຫ້ໄດ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນ, ການ ດຶງດູດໃຫ້ໄດ້ນັກທ່ອງທ່ຽວເຂົ້າມາຢ່າງຫລວງຫລາຍນັ້ນວ່າຍາກພັດຍັງບໍ່ຍາກເທົ່າໃຫ້ພວກເຂົາຄືນມາອີກເທື່ອ ທີສອງ, ທີສາມ ແລະ ເທື່ອຕໍ່ໆໄປ.

     ຈານແຍ່ວ່າຈຸດນີ້ລະແມ່ນຂອດທີ່ຂະແໜງການທ່ອງທ່ຽວທົ່ວໂລກເຂົາແຂ່ງກັນ.